یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

گر بسویت این چنین دویده ام ، به عشق عاشقم نه بر وصال تو ، به ظلمت شبان بی فروغ من ، خیال عشق خوشتر از خیال تو . (فروغ فرخزاد) 

آه ، هرگز ندانستم از عشق ، چیستی تو ، کیستی تو . (فروغ فرخزاد)

 
کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر می کردیم از بهاری به بهار دیگر . (فروغ فرخزاد)

 
دست هایت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار و لبانت را چون حسی گرم از هستی به نوازش لبهای عاشق من بسپار . (فروغ فرخزاد)

 
آیا شما که صورتتان را در سایه ی نقاب انگیز زندگی مخفی نموده اید گاهی به این حقیقت یاس آور اندیشه می کنید که زندگی های امروزی چیزی بجز تفاله ی یک زنده نیستند . (فروغ فرخزاد)
 

زمان در برابر عشق حرف احمقانه ایست . (فروغ فرخزاد)

 

دانی از زندگی چه می خواهم ، من تو باشم ، پای تا سر تو ، زندگی گر هزار باره بود ، بار دیگر تو ، بار دیگر تو . (فروغ فرخزاد)
 
گفتی از تو بگسلم ، دریغ و درد ، رشته ی وفا مگر گسستنی است ؟ بگسلم ز خویش و از تو نگسلم ، عهد عاشقان مگر شکستنی است ؟ (فروغ فرخزاد)

غرق غم دلم به سینه می تپد ، با تو بیقرار و بی تو بیقرار . (فروغ فرخزاد)
 
کاش از شاخه ی سر سبز حیات ، گل اندوه مرا میچیدی . (فروغ فرخزاد)
 

آسمان همچو صفحه ی دل من ، روشن از جلوه های مهتابست ، امشب از خواب خوش گریزانم ، که خیال تو خوشتر از خواب است . (فروغ فرخزاد)
 

آه ، هرگز گمان مبر که دلم با زبانم رفیق و همراه است ، هر چه  گفتم دروغ بود ، کی تو را گفتم آنچه دلخواهست . (فروغ فرخزاد)
 

آه من هم زنم ، زنی که دلش ، در هوای تو می زند پر و بال ، دوستت دارم ای خیال لطیف ، دوستت دارم ای امید محال . (فروغ فرخزاد)
 

آه ، کاش آن لحظه پایانی نداشت ، در غم هم محو و رسوا می شدیم . (فروغ فرخزاد)
 

آمدم تا به تو آویزم ، لیک دیدم که تو آن شاخه ی بی برگی ، لیک دیدم که تو بر چهره ی امیدم ، خنده ی مرگی . (فروغ فرخزاد)
 

وه چه شیرین است بر سر گور تو ای عشق نیاز آلود پای کوبیدن ، وه چه شیرین است . (فروغ فرخزاد)

 

آه از این دل ، آه از این جام امید ، عاقبت بشکست و کس رازش نخواند ، چنگ شد در دست هر بیگانه ای ، ای  دریغا کس به آوازش نخواند . (فروغ فرخزاد)
 

بخدا غنچه شادی بودم ، دست عشق آمد و از شاخم چید ، شعله ی آه شدم صد افسوس ، که لبم باز بر آن لب نرسید . (فروغ فرخزاد)
 

 

ای زن که دلی پر از صفا داری ، از مرد وفا مجو ، مجو هرگز ، او معنی عشق را نمی داند ، راز دل خود به او مگو هرگز (فروغ فرخزاد)
 

دل نیست این دلی که بمن دادی ، در خون تپیده ، آه ، رهایش کن ، یا خالی از هوی و هوس دارش ، یا پای مهر و وفایش کن . (فروغ فرخزاد)
 

رفته است و مهرش از دلم نمی رود ، ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست ، ای ستاره ها ستاره ها ستاره ها ، پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟ (فروغ فرخزاد)
 

آری آغاز دوست داشتن است ، گرچه پایان راه نا پیداست ، من به پایان دگر نیاندیشم ، که همین دوست داشتن زیباست . (فروغ فرخزاد)

 

اگر می دانستم در پشت شیشه ی نگاهت برف می بارد ، هیچگاه دلم را در شعله ی نگاهت گرم نمی کردم .

زمستانی پر از راز بهار داشته باشن . قربانتان ریحانه